'Vanop de Mont Blanche' - dirk Blanchart - columns

22 december 2007. Wie had dat tien jaar geleden kunnen voorspellen of zelfs maar durven denken: de boerenstiel is het voorbije jaar weer hip én lucratief geworden in Vlaanderen, en dat in niet geringe mate dankzij respectievelijk de televisie en de melkkoe. Omdat de Chinezen –zij weer- alsmaar meer melk willen drinken dan wellicht goed is voor hen, en agrarische grootmachten als Argentinië en Brazilië er maar niet in slagen om aan die vraag te voldoen, mogen de Europese productiequota zelfs met drie procent omhoog in 2008. De modale landbouwer is iets te nuchter en te verlegen om hierbij spontaan een vreugdedans op te voeren voor de camera, maar je ziet zo de pretlichtjes in zijn ogen. Ik gun het hem van harte, dat gevoel om letterlijk en figuurlijk terug naar waarde geschat te worden. ‘Boerderij’ is bijlange geen correcte omschrijving meer voor de computergestuurde bedrijven die in hoofdzaak door landbouwingenieurs op een hyperefficiënte manier gerund worden. Koeien met een volle uier...

15 december 2007. Insinueren is hét post-moderne kunstje om op te vallen in de meute en tussen het overaanbod. Mocht het me dus louter om je aandacht te doen zijn, zou een titel als –voor de vuist weg- Leve coke van goede kwaliteit! ongetwijfeld meer je nieuwsgierigheid prikkelen. Maar als iedereen zo gaat doen, is er natuurlijk ook geen zak meer aan. Voorbeelden zat hiervan, waaraan ik de mij toebemeten ruimte niet wil opofferen. Liever kies ik er voor om ondubbelzinnig met de vlag te zwaaien die de lading dekt: Canvas bestaat tien jaar en heeft al die tijd met grote regelmaat mijn avonden en nachten gekleurd. Champagne en een redelijk onvoorwaardelijk driewerf hoera zijn op hun plaats.Wie zich daar niet kan in herkennen, haakt nu af en gebruikt zijn schaarse vrije tijd voor iets anders. Enigzins mistroostig omschreef mijn zoon in een schoolopstel ooit mijn vrouw en mezelf als ‘Canvasouders’. Hij was toen een jaar of dertien en kinderen van die leeftijd vinden het allesbehalve keinei...

8 december 2007. Creatievelingen bengelen niet zelden ergens onderaan de voedselketen. Dat is een vaststelling die zowat iedereen zal onderschrijven die zich professioneel aangesproken voelt door de nogal bloemschikkencursusachtige term ‘creatieveling’. Het zal niemand verwonderen dat dhr. en mevr. Piet Doorsnee & kinderen daar absoluut niet wakker van liggen, maar dat komt misschien nog sneller dan ze ‘soap’ kunnen zeggen. Want als de staking van de scenarioschrijvers in Amerika blijft duren en, wie weet, wereldwijd navolging krijgt, is het gedaan met cliffhangers en min of meer ingenieuze plotwendingen. Eeuwige herhalingen worden dan ieders deel, tot de dood door verveling erop volgt. Ik geef je een symptomatisch bewijs van mijn openingsstatement: de onleesbaar geworden snelheid waarmee films en tv-series anno 2007 worden afgetiteld. Je kunt vrijwel alleen nog in slow-motion op dvd of via het internet achterhalen wie die snedige dialogen of majestueuze soundtrack heeft geschreven...

1 december 2007. Ik heb een fundamentele afkeer van elke vorm van fundamentalisme. Dit mag dan taalkundig een contradictie lijken, het is mijn inziens de enige gezonde basisfilosofie om zo onbevangen mogelijk in het leven te staan. Bijna had ik ‘door het leven te fietsen’ geschreven, maar na enige zelfreflectie en gefronste wenkbrauwen bij mijn huisgenoten, heb ik toch maar wijselijk voor het eerste gekozen. Zo’n lichtvoetig zonnetje in huis ben ik nu ook weer niet, alhoewel dat ongetwijfeld een bonus zou zijn in deze vroegduistere wintermaanden met hun uit de pan swingende energiefacturen. De ergste soort fundi’s zijn zij die besmet zijn met het bekeringsijver-virus. Vooral te onpas willen ze je overtuigen van hun absoluut onweerlegbare gelijk, en ze zouden geen seconde aarzelen mochten ze de mogelijkheid zien om lobotomie-gewijs elke afwijkende gedachte uit je hersenpan te verwijderen. De Getuigen van Jehova behoren nog tot de meer sympathieke variant hiervan, zoals de in mijn voorde...

24 november 2007. Na jaren van rondvragen en zoeken heb ik haar uiteindelijk gevonden! Nee, niet een in de mist der tijden verdwenen jeugdliefde, maar wel het eerste mij bekende menselijke exemplaar dat op regelmatige basis deelgenomen heeft aan een substantiëel marktonderzoek. Ze groeide op in een gezin waar gedurende langere tijd zo’n kastje stond om het kijk-en luistergedrag te analyseren, en elk gezinslid moest daarvan ook een dagboek bijhouden. Ik heb jarenlang gedacht dat dit soort onderzoeken tot het rijk der fabels behoorde. Want werkelijk niémand in mijn toch wel uitgebreide kennissenkring of familie is ooit zelfs maar gepolst om aan zoiets mee te werken. Ikzelf heb het ook nooit verder geschopt dan een korte vragenlijst tijdens een fietstochtje. ‘Waarom fietst u hier? Hoe dikwijls? Hoe lang doet u over dit traject? Dank u wel voor uw deelname’.... Beats me wie daar in godsnaam wàt wijzer van wordt. Evenmin ben ik ooit geïnterpelleerd over mijn stemgedrag in het stemhokje. Tro...

10 november 2007. Ik heb ze al even summier aangehaald, de cijfers die naar aanleiding van de Dag van de Armoede gepubliceerd werden. Omdat ik ze zo hallucinant en obsceen vind, en om je overbelaste harde schijf wat op te frissen, volgen ze hier nog eens. Vijftien procent of één op de zeven Belgen, zo’n anderhalf miljoen, leeft onder de armoedegrens. Vijftien procent of één op de zeven bewoners op deze planeet lijdt dagelijks honger. Omgerekend zo’n 854 miljoen mensen die elke dag met een lege maag naar bed gaan. (Vooraleer verder te gaan: lees het bovenstaande opnieuw, maar nu trager en bewuster. Laat het binnensijpelen, proef die getallen, spreek ze luidop uit en laat ze over je tong rollen. Doe je ogen dicht en zeg eerst ‘854 miljoen’, en dan ‘854 miljoen mensen’. Voel je het verschil?) ‘Goh, wat erg’, mijmeren we bij ons ontbijteitje, vooraleer we ons als lemmingen in de volgende file storten, daarbij zoveel mogelijk het eerste rijvak en zijn moordende vrachtwagens vermijdend. En d...

3 november 2007. ‘ Het piepkleine huisje van Maintje was mijn oord van troost in het bijwijlen hardvochtige middenstandersklimaat waaronder de seizoenen van mijn jeugd gebukt gingen .’ Dat wordt de openingszin van mijn ooit te schrijven eerste boek. Je moet geen beroepspsycholoog zijn om door te hebben dat die paar woorden nogal wat blootleggen van mijn verleden, heden en wellicht ook toekomst. ‘Wellicht ook’ is bewust gekozen; met de jaren probeer ik zoveel mogelijk de in elke mens ingebakken ijdelheid omtrent het kunnen sturen en invullen van morgen voor mezelf te doorprikken. Want tomorrow never knows . Maar laat me even uitleggen waar ik hier mee naartoe wil. Ik ben een regelmatige kerkhofbezoeker. Minstens wekelijks beland ik op de begraafplaats die in de velden achter mijn huis verscholen ligt. Dit heeft ook een practische reden: het ligt op mijn korte snel-tussendoor wandelroute. Ondanks druk-druk-druk en deadlines alom is dat wandelen me heilig. Want ik ben één van die mensen d...

27 oktober 2007. Je mag gerust weten dat ik behoorlijk wat sympathie kon opbrengen voor de stijl van de paarse en paars-groene coalities van de voorbije acht jaar. Ondanks dat zijn Hillary buiten beeld bleef en de sigaren ook effectief werden opgerookt –dat laatste veronderstel ik toch-, straalde de Guy iets Clintoniaans uit, een bevlogen en intelligente man van de wereld, over wie je als Belg niet beschaamd moest zijn om mee buiten te komen. Enkele sexy ministers ook in de ploeg, en een onmiskenbaar progressief beleid op ethisch vlak. Vergelijk het maar eens met waar de Amerikanen al die tijd mee opgescheept zaten. Jammer genoeg beginnen er nu een paar lijken uit de paarse designerkasten te vallen. De minst fotogenieke, Flahaut, had blijkbaar een gigantisch gat in zijn hand, en zadelt Landsverdediging –lees: de belastingsbetaler- op met een tekort van 200 miljoen euro. ‘Het valt gelukkig nog mee dat dit over een periode van enkele jaren gebeurd is, zodat de schade voor de begroting v...

20 oktober 2007. Sommige interviews kunnen erg verhelderend zijn. En maken het, in het geval van schrijvers of andere artistiek ei-leggenden, snel duidelijk of het al dan niet de moeite loont om je zuurverdiende euro's aan hun creaties te spenderen. Zo ben ik steeds een fan van Goedele’s tv-werk geweest, haar laatste quizje even buiten beschouwing gelaten. Het zegt alles over haar verworven status in Vlaanderen dat de voornaam alleen voldoende is om te weten dat ik hier niet die andere Goedele bedoel, die onlangs op Eén het nieuwslezen als 110 meter struikelen over taalhorden introduceerde. Liekens’ down-to-earth en gevat modereren van Recht van Antwoord moet indertijd voor menige ex-miss met ambities ‘om iets in de media te doen’ het sprekende bewijs van leven na het kroontje geweest zijn. Haar reeks Sterke Vrouwen maakte haar titel meestal helemaal waar, met indringende en bijwijlen ontroerende portretten van gewone vrouwen uit alle continenten. En omdat niks menselijk me vreemd ...

13 oktober 2007. Er is al heel wat te doen geweest rond de nieuwe cd van Sarah Bettens, die gratis bij De Morgen wordt weggegeven, en pas later via de gewone distributiekanalen te koop zal zijn. Ik ga hier geen reclame maken voor een stunt van een concurrerende krant, maar je kan er toch onmogelijk naast kijken, dus what the heck . En als indirect betrokkene, die het grootste deel van zijn actief leven gesleten heeft en slijt in en rond de muziekindustrie, wil ik hierover best mijn ei kwijt. Denk nu niet dat wat volgt louter muzikantenpraat is. De muziekwereld is een beetje als de Noordpool: een kwetsbare microkosmos, waar de gevolgen van klimaatwijzigingen het eerst merkbaar worden, en die in die zin ook een goede barometer is voor de rest van de (bedrijfs)wereld. Sinds midden jaren negentig ziet deze industrie eruit als een juist boven het midden, met twee handen samengeknepen ballon. Een minuscuul kopje met een heel dikke buik. Niet moeilijk om daarin een klein groepje veelverdiener...

6 oktober 2007. Tegen de Zweedse cartoonist Lars Vilks en zijn hoofdredacteur werd midden september een fatwa uitgesproken, voor –what else?- het tekenen en publiceren van een spotprent over Allah. De banvloek werd deze keer de ether ingestuurd door Abu Omar al-Baghdadi, volgens sommigen de louter fictieve leider van Al Qaida in Irak. Wie Vilks ombrengt, strijkt 100.000 dollar op, vermeerderd met vijftig procent voor hij of zij die er in slaagt hem ‘als een lam’ te doden. Door hem dus ritueel de keel over te snijden. Beste Abu, ik vind het raar dat die fatwa’s steeds in dollar betaald worden, de munt van de boven alles gehate vijand. Wellicht heb je zo’n grote stapel Iraakse dinars nodig om aan dat bedrag te komen, dat het konvooi vrachtwagens, nodig om het te vervoeren, een te makkelijk doelwit zou zijn voor de Amerikanen. Maar die dollar is bijlange niet meer wat hij ooit geweest is, hoor. Als ik je een tip mag geven: je zou er goed aan doen om in de toekomst dat prijzengeld in euro...

29 september 2007. Er is een hete herfst op komst. Voor wie amper een krant leest of naar het nieuws kijkt, kan dit een openingszin met een hoog Danny Fabry jr-gehalte lijken (je weet wel, van die porno-video die niemand ooit gezien heeft). Ik ga er evenwel van uit dat ik de lezers van dit blad niet hoef uit te leggen dat deze geijkte media-uitdrukking, die in de loop van elke komkommerzomer de kop begint op te steken, op een sociaal en politiek woelig najaar wijst. En het ziet er naar uit dat de net aangesneden herfst heter dan heet dreigt te worden. Niet in het minst aan het fornuis van Jan en Mie Modaal, die gelijk met een hele resem fors duurdere voedsel-en energieprijzen geconfronteerd worden. Die zijn er natuurlijk allemaal gekomen in naam van de vrije concurrentie, de dooddoener waarmee niet zelden ‘nog net legaal roofkapitalisme in driedelig maatpak’ bedoeld wordt. Want voor zover mijn simpel verstand kan volgen, was net die vrije concurrentie dé moeder van alle prijsdalingen e...

22 september 2007. Het was op een nacht, begin september, en ik kon de slaap niet vatten. Dat overkomt me wel meer, de redenen waarom zijn velerlei en doen hier niet ter zake. Ik zat dan maar om vier uur afwisselend wat op mijn pc of gitaar te tokkelen, tv aan in de achtergrond, BBC 1. De meeste nachtprogramma’s van de Britse staatsomroep worden ook van gebarentaal voorzien. Een lovenswaardig initiatief, alhoewel men er blijkbaar van uit gaat dat de doven en slechthorenden vooral ’s nachts tv kijken. Misschien omdat ze dan niet gestoord kunnen worden door de stilte? Soms zet ik de klank even uit om te zien hoe het met mijn intuïtieve kennis van die taal gesteld is (povertjes, zo blijkt). Dit was gelukkig nu niet het geval, want anders had ik het verschroeiende 'It was twenty years ago today, Sgt. Pepper taught the band to play' gemist. Inderdaad, dé intro van dé lp van dé Summer of Love (1967). Het betrof hier een gefilmde remake onder de titel Sgt. Pepper: It Was 40 years Ago...

15 september 2007. Deze week wil ik even terugblikken op de State of the Union van Bart Meuleman. De State of wat, van wie? Juist, ja. Dat zijn van die zaken die niet direct de voorpagina’s halen, zeker niet in een periode van hoogconjunctuur voor de Belgische politieke stand-up comedy. Ik heb er sowieso alle begrip voor als u daar over gelezen hebt, of selectief doof voor bent gebleven. Het dagdagelijks laveren tussen kroost en carrière, waarbij het overkookpunt regelmatiger dan ooit op de loer lijkt te liggen, eist nu eenmaal zijn tol. Het zal de meesten onder ons dus worst wezen wat de theatersector zelf, bij aanvang van het nieuwe seizoen, over de toekomst van het theater te zeggen heeft. Want dat is die State of the Union: een ongebonden beleidsverklaring over de algemene stand van zaken in de wereld van de podiumkunsten, over waar het daarmee naar toe kan of moet, of zou kunnen of moeten. Op zich niks wereldschokkend, en het lost Brussel-Halle-Vilvoorde niet op, laat staan Irak, ...

8 september 2007 Ik heb iets met het taalgebruik op menukaarten in restaurants. Als ik de omschrijving 'met verse frietjes' onder ogen krijg, stijgt mijn ergernismeter al snel een graad of twee. Want ik wil geen frietjes, maar frieten. Ik hou niet van frietjes. En bij uitbreiding niet van het te pas en te onpas gebruiken van verkleinwoorden. Die zijn ontegensprekelijk perfect op hun plaats in elke vorm van communicatie met baby, peuter en kleuter, als een sussende mantra tegen wat hem of haar later nog te wachten staat: de rauwe willekeur van de levensloop, de ruwheid van de soorten. En mijn toon tegen Muis, de kattin, is vederzacht als haar favoriete slaapdekentje, met die lichtdronken zwijmel in mijn stem als van een mama die net haar baby geborstvoederd heeft (hoor me hier bezig). Maar ikzelf ben ondertussen een grote vent en wil niet betutteld worden. Ook al omdat ik het gevoel niet kan onderdrukken dat men mij daarbij meestal probeert op te lichten. ‘Kwarteltje op een krok...

1 september 2007 Koffie is, meer dan welke andere liquide ook, mijn brandstof. Zijn geur en warmte veroorzaken telkens weer een kortstondige euforie in mijn hersenen en de cafeïne houdt mijn boog gespannen. Ooit vulde mijn eega de koffiedoos per ongeluk met décafeïné en ik veranderde in geen tijd in een lusteloze slappe pop. De hypochonder in mij zag daarin gelijk het bewijs van een sluimerende fatale ziekte, tot ik op verplaatsing terug een echte kop koffie consumeerde en onmiddelijk het mij bekende weldadige effect ervoer. De oorzaak van mijn malaise was dan ook snel opgespoord. Indien er zoiets als een jaarlijkse Trofee voor de Notoire Koffiedrinker zou bestaan, kom ik daar ongetwijfeld voor in aanmerking. Met een gemiddelde van twaalf tot vijftien koppen per dag –van twee per uur in de voormiddag geleidelijk naar één per anderhalf uur- hou ik me qua gebruik op in de voorhoede van het peloton. De associatie tussen ‘Boonen’ en ‘koffie’ laat ik hierbij graag aan Geert Hoste over, maar...

25 augustus 2007 Vakantie of niet, het moet iedereen opgevallen zijn dat Herman De Croo een beetje God was in de maanden na de verkiezingsuitslag. Niet in de betekenis van 'als God in Frankrijk', God beware me! Want zo'n predicaat zou pure heiligschennis zijn voor iemand die beweert jarenlang zeven dagen op zeven en minimum tachtig uur per week gewerkt te hebben. Ik geloof hem best, en reken maar dat je met een vaste chauffeur makkelijk aan dat aantal uren komt. Nee, wat ik bedoel is, dat de voormalige eerste burger van het land net als Zijne Hierbovenheid alomtegenwoordig en overal tegelijk aanwezig was. In de media welteverstaan, je mag het liberale gedachtengoed nu ook niet té ver richting gebedshuis of bedevaartsoord willen stretchen. Ik wou bijna schrijven 'tot in den treure aanwezig', ware het niet dat hij er voor mij in slaagde om telkens weer een ander -soms onvermoed- facet van zichzelf op die onnavolgbare en beeldrijke manier te belichten. Van paard tot in...

30 juni 2007 Lou Reed bracht onlangs zijn magnum opus 'Berlin' uit 1973 integraal live in Vorst-Nationaal. Ik was erbij en keek en luisterde er stomverbaasd naar. Stomverbaasd vooral van de staande ovatie die hem ten deel viel na een ronduit ondermaatse prestatie. Begrijp me niet verkeerd: 'Berlin' is één van het handvol albums die ik als grensverleggend en essentiëel in de rock beschouw, en is mee bepalend geweest voor een aantal belangrijke keuzes in mijn leven. Het is dus uit onvoorwaardelijke liefde dat ik mijn roede niet spaar (als dat niets is om ooit je geliefde in het oor te fluisteren, heren...). En nee, ik had mijn verwachtingen zeker niet te hoog gesteld. Al sinds ik Reed voor het eerst live zag, ergens medio jaren '70 in Antwerpen en pas drie uur later dan aangekondigd op het podium, weet ik dat 'grillig' in zijn geval een woord is dat amper de lading dekt. Want clean of junk, 25 of 65, Lou heeft altijd graag gekoketteerd met het imago van getorm...