'Vanop de Mont Blanche' - dirk Blanchart - columns

15 september 2007. Deze week wil ik even terugblikken op de State of the Union van Bart Meuleman. De State of wat, van wie? Juist, ja. Dat zijn van die zaken die niet direct de voorpagina’s halen, zeker niet in een periode van hoogconjunctuur voor de Belgische politieke stand-up comedy. Ik heb er sowieso alle begrip voor als u daar over gelezen hebt, of selectief doof voor bent gebleven. Het dagdagelijks laveren tussen kroost en carrière, waarbij het overkookpunt regelmatiger dan ooit op de loer lijkt te liggen, eist nu eenmaal zijn tol. Het zal de meesten onder ons dus worst wezen wat de theatersector zelf, bij aanvang van het nieuwe seizoen, over de toekomst van het theater te zeggen heeft. Want dat is die State of the Union: een ongebonden beleidsverklaring over de algemene stand van zaken in de wereld van de podiumkunsten, over waar het daarmee naar toe kan of moet, of zou kunnen of moeten. Op zich niks wereldschokkend, en het lost Brussel-Halle-Vilvoorde niet op, laat staan Irak, ...

8 september 2007 Ik heb iets met het taalgebruik op menukaarten in restaurants. Als ik de omschrijving 'met verse frietjes' onder ogen krijg, stijgt mijn ergernismeter al snel een graad of twee. Want ik wil geen frietjes, maar frieten. Ik hou niet van frietjes. En bij uitbreiding niet van het te pas en te onpas gebruiken van verkleinwoorden. Die zijn ontegensprekelijk perfect op hun plaats in elke vorm van communicatie met baby, peuter en kleuter, als een sussende mantra tegen wat hem of haar later nog te wachten staat: de rauwe willekeur van de levensloop, de ruwheid van de soorten. En mijn toon tegen Muis, de kattin, is vederzacht als haar favoriete slaapdekentje, met die lichtdronken zwijmel in mijn stem als van een mama die net haar baby geborstvoederd heeft (hoor me hier bezig). Maar ikzelf ben ondertussen een grote vent en wil niet betutteld worden. Ook al omdat ik het gevoel niet kan onderdrukken dat men mij daarbij meestal probeert op te lichten. ‘Kwarteltje op een krok...

1 september 2007 Koffie is, meer dan welke andere liquide ook, mijn brandstof. Zijn geur en warmte veroorzaken telkens weer een kortstondige euforie in mijn hersenen en de cafeïne houdt mijn boog gespannen. Ooit vulde mijn eega de koffiedoos per ongeluk met décafeïné en ik veranderde in geen tijd in een lusteloze slappe pop. De hypochonder in mij zag daarin gelijk het bewijs van een sluimerende fatale ziekte, tot ik op verplaatsing terug een echte kop koffie consumeerde en onmiddelijk het mij bekende weldadige effect ervoer. De oorzaak van mijn malaise was dan ook snel opgespoord. Indien er zoiets als een jaarlijkse Trofee voor de Notoire Koffiedrinker zou bestaan, kom ik daar ongetwijfeld voor in aanmerking. Met een gemiddelde van twaalf tot vijftien koppen per dag –van twee per uur in de voormiddag geleidelijk naar één per anderhalf uur- hou ik me qua gebruik op in de voorhoede van het peloton. De associatie tussen ‘Boonen’ en ‘koffie’ laat ik hierbij graag aan Geert Hoste over, maar...

25 augustus 2007 Vakantie of niet, het moet iedereen opgevallen zijn dat Herman De Croo een beetje God was in de maanden na de verkiezingsuitslag. Niet in de betekenis van 'als God in Frankrijk', God beware me! Want zo'n predicaat zou pure heiligschennis zijn voor iemand die beweert jarenlang zeven dagen op zeven en minimum tachtig uur per week gewerkt te hebben. Ik geloof hem best, en reken maar dat je met een vaste chauffeur makkelijk aan dat aantal uren komt. Nee, wat ik bedoel is, dat de voormalige eerste burger van het land net als Zijne Hierbovenheid alomtegenwoordig en overal tegelijk aanwezig was. In de media welteverstaan, je mag het liberale gedachtengoed nu ook niet té ver richting gebedshuis of bedevaartsoord willen stretchen. Ik wou bijna schrijven 'tot in den treure aanwezig', ware het niet dat hij er voor mij in slaagde om telkens weer een ander -soms onvermoed- facet van zichzelf op die onnavolgbare en beeldrijke manier te belichten. Van paard tot in...

30 juni 2007 Lou Reed bracht onlangs zijn magnum opus 'Berlin' uit 1973 integraal live in Vorst-Nationaal. Ik was erbij en keek en luisterde er stomverbaasd naar. Stomverbaasd vooral van de staande ovatie die hem ten deel viel na een ronduit ondermaatse prestatie. Begrijp me niet verkeerd: 'Berlin' is één van het handvol albums die ik als grensverleggend en essentiëel in de rock beschouw, en is mee bepalend geweest voor een aantal belangrijke keuzes in mijn leven. Het is dus uit onvoorwaardelijke liefde dat ik mijn roede niet spaar (als dat niets is om ooit je geliefde in het oor te fluisteren, heren...). En nee, ik had mijn verwachtingen zeker niet te hoog gesteld. Al sinds ik Reed voor het eerst live zag, ergens medio jaren '70 in Antwerpen en pas drie uur later dan aangekondigd op het podium, weet ik dat 'grillig' in zijn geval een woord is dat amper de lading dekt. Want clean of junk, 25 of 65, Lou heeft altijd graag gekoketteerd met het imago van getorm...