'Vanop de Mont Blanche' - dirk Blanchart - columns

10 november 2007. Ik heb ze al even summier aangehaald, de cijfers die naar aanleiding van de Dag van de Armoede gepubliceerd werden. Omdat ik ze zo hallucinant en obsceen vind, en om je overbelaste harde schijf wat op te frissen, volgen ze hier nog eens. Vijftien procent of één op de zeven Belgen, zo’n anderhalf miljoen, leeft onder de armoedegrens. Vijftien procent of één op de zeven bewoners op deze planeet lijdt dagelijks honger. Omgerekend zo’n 854 miljoen mensen die elke dag met een lege maag naar bed gaan. (Vooraleer verder te gaan: lees het bovenstaande opnieuw, maar nu trager en bewuster. Laat het binnensijpelen, proef die getallen, spreek ze luidop uit en laat ze over je tong rollen. Doe je ogen dicht en zeg eerst ‘854 miljoen’, en dan ‘854 miljoen mensen’. Voel je het verschil?) ‘Goh, wat erg’, mijmeren we bij ons ontbijteitje, vooraleer we ons als lemmingen in de volgende file storten, daarbij zoveel mogelijk het eerste rijvak en zijn moordende vrachtwagens vermijdend. En d...

3 november 2007. ‘ Het piepkleine huisje van Maintje was mijn oord van troost in het bijwijlen hardvochtige middenstandersklimaat waaronder de seizoenen van mijn jeugd gebukt gingen .’ Dat wordt de openingszin van mijn ooit te schrijven eerste boek. Je moet geen beroepspsycholoog zijn om door te hebben dat die paar woorden nogal wat blootleggen van mijn verleden, heden en wellicht ook toekomst. ‘Wellicht ook’ is bewust gekozen; met de jaren probeer ik zoveel mogelijk de in elke mens ingebakken ijdelheid omtrent het kunnen sturen en invullen van morgen voor mezelf te doorprikken. Want tomorrow never knows . Maar laat me even uitleggen waar ik hier mee naartoe wil. Ik ben een regelmatige kerkhofbezoeker. Minstens wekelijks beland ik op de begraafplaats die in de velden achter mijn huis verscholen ligt. Dit heeft ook een practische reden: het ligt op mijn korte snel-tussendoor wandelroute. Ondanks druk-druk-druk en deadlines alom is dat wandelen me heilig. Want ik ben één van die mensen d...

27 oktober 2007. Je mag gerust weten dat ik behoorlijk wat sympathie kon opbrengen voor de stijl van de paarse en paars-groene coalities van de voorbije acht jaar. Ondanks dat zijn Hillary buiten beeld bleef en de sigaren ook effectief werden opgerookt –dat laatste veronderstel ik toch-, straalde de Guy iets Clintoniaans uit, een bevlogen en intelligente man van de wereld, over wie je als Belg niet beschaamd moest zijn om mee buiten te komen. Enkele sexy ministers ook in de ploeg, en een onmiskenbaar progressief beleid op ethisch vlak. Vergelijk het maar eens met waar de Amerikanen al die tijd mee opgescheept zaten. Jammer genoeg beginnen er nu een paar lijken uit de paarse designerkasten te vallen. De minst fotogenieke, Flahaut, had blijkbaar een gigantisch gat in zijn hand, en zadelt Landsverdediging –lees: de belastingsbetaler- op met een tekort van 200 miljoen euro. ‘Het valt gelukkig nog mee dat dit over een periode van enkele jaren gebeurd is, zodat de schade voor de begroting v...