'Vanop de Mont Blanche' - dirk Blanchart - columns

22 december 2007. Wie had dat tien jaar geleden kunnen voorspellen of zelfs maar durven denken: de boerenstiel is het voorbije jaar weer hip én lucratief geworden in Vlaanderen, en dat in niet geringe mate dankzij respectievelijk de televisie en de melkkoe. Omdat de Chinezen –zij weer- alsmaar meer melk willen drinken dan wellicht goed is voor hen, en agrarische grootmachten als Argentinië en Brazilië er maar niet in slagen om aan die vraag te voldoen, mogen de Europese productiequota zelfs met drie procent omhoog in 2008. De modale landbouwer is iets te nuchter en te verlegen om hierbij spontaan een vreugdedans op te voeren voor de camera, maar je ziet zo de pretlichtjes in zijn ogen. Ik gun het hem van harte, dat gevoel om letterlijk en figuurlijk terug naar waarde geschat te worden. ‘Boerderij’ is bijlange geen correcte omschrijving meer voor de computergestuurde bedrijven die in hoofdzaak door landbouwingenieurs op een hyperefficiënte manier gerund worden. Koeien met een volle uier...

15 december 2007. Insinueren is hét post-moderne kunstje om op te vallen in de meute en tussen het overaanbod. Mocht het me dus louter om je aandacht te doen zijn, zou een titel als –voor de vuist weg- Leve coke van goede kwaliteit! ongetwijfeld meer je nieuwsgierigheid prikkelen. Maar als iedereen zo gaat doen, is er natuurlijk ook geen zak meer aan. Voorbeelden zat hiervan, waaraan ik de mij toebemeten ruimte niet wil opofferen. Liever kies ik er voor om ondubbelzinnig met de vlag te zwaaien die de lading dekt: Canvas bestaat tien jaar en heeft al die tijd met grote regelmaat mijn avonden en nachten gekleurd. Champagne en een redelijk onvoorwaardelijk driewerf hoera zijn op hun plaats.Wie zich daar niet kan in herkennen, haakt nu af en gebruikt zijn schaarse vrije tijd voor iets anders. Enigzins mistroostig omschreef mijn zoon in een schoolopstel ooit mijn vrouw en mezelf als ‘Canvasouders’. Hij was toen een jaar of dertien en kinderen van die leeftijd vinden het allesbehalve keinei...

8 december 2007. Creatievelingen bengelen niet zelden ergens onderaan de voedselketen. Dat is een vaststelling die zowat iedereen zal onderschrijven die zich professioneel aangesproken voelt door de nogal bloemschikkencursusachtige term ‘creatieveling’. Het zal niemand verwonderen dat dhr. en mevr. Piet Doorsnee & kinderen daar absoluut niet wakker van liggen, maar dat komt misschien nog sneller dan ze ‘soap’ kunnen zeggen. Want als de staking van de scenarioschrijvers in Amerika blijft duren en, wie weet, wereldwijd navolging krijgt, is het gedaan met cliffhangers en min of meer ingenieuze plotwendingen. Eeuwige herhalingen worden dan ieders deel, tot de dood door verveling erop volgt. Ik geef je een symptomatisch bewijs van mijn openingsstatement: de onleesbaar geworden snelheid waarmee films en tv-series anno 2007 worden afgetiteld. Je kunt vrijwel alleen nog in slow-motion op dvd of via het internet achterhalen wie die snedige dialogen of majestueuze soundtrack heeft geschreven...

1 december 2007. Ik heb een fundamentele afkeer van elke vorm van fundamentalisme. Dit mag dan taalkundig een contradictie lijken, het is mijn inziens de enige gezonde basisfilosofie om zo onbevangen mogelijk in het leven te staan. Bijna had ik ‘door het leven te fietsen’ geschreven, maar na enige zelfreflectie en gefronste wenkbrauwen bij mijn huisgenoten, heb ik toch maar wijselijk voor het eerste gekozen. Zo’n lichtvoetig zonnetje in huis ben ik nu ook weer niet, alhoewel dat ongetwijfeld een bonus zou zijn in deze vroegduistere wintermaanden met hun uit de pan swingende energiefacturen. De ergste soort fundi’s zijn zij die besmet zijn met het bekeringsijver-virus. Vooral te onpas willen ze je overtuigen van hun absoluut onweerlegbare gelijk, en ze zouden geen seconde aarzelen mochten ze de mogelijkheid zien om lobotomie-gewijs elke afwijkende gedachte uit je hersenpan te verwijderen. De Getuigen van Jehova behoren nog tot de meer sympathieke variant hiervan, zoals de in mijn voorde...

24 november 2007. Na jaren van rondvragen en zoeken heb ik haar uiteindelijk gevonden! Nee, niet een in de mist der tijden verdwenen jeugdliefde, maar wel het eerste mij bekende menselijke exemplaar dat op regelmatige basis deelgenomen heeft aan een substantiëel marktonderzoek. Ze groeide op in een gezin waar gedurende langere tijd zo’n kastje stond om het kijk-en luistergedrag te analyseren, en elk gezinslid moest daarvan ook een dagboek bijhouden. Ik heb jarenlang gedacht dat dit soort onderzoeken tot het rijk der fabels behoorde. Want werkelijk niémand in mijn toch wel uitgebreide kennissenkring of familie is ooit zelfs maar gepolst om aan zoiets mee te werken. Ikzelf heb het ook nooit verder geschopt dan een korte vragenlijst tijdens een fietstochtje. ‘Waarom fietst u hier? Hoe dikwijls? Hoe lang doet u over dit traject? Dank u wel voor uw deelname’.... Beats me wie daar in godsnaam wàt wijzer van wordt. Evenmin ben ik ooit geïnterpelleerd over mijn stemgedrag in het stemhokje. Tro...

10 november 2007. Ik heb ze al even summier aangehaald, de cijfers die naar aanleiding van de Dag van de Armoede gepubliceerd werden. Omdat ik ze zo hallucinant en obsceen vind, en om je overbelaste harde schijf wat op te frissen, volgen ze hier nog eens. Vijftien procent of één op de zeven Belgen, zo’n anderhalf miljoen, leeft onder de armoedegrens. Vijftien procent of één op de zeven bewoners op deze planeet lijdt dagelijks honger. Omgerekend zo’n 854 miljoen mensen die elke dag met een lege maag naar bed gaan. (Vooraleer verder te gaan: lees het bovenstaande opnieuw, maar nu trager en bewuster. Laat het binnensijpelen, proef die getallen, spreek ze luidop uit en laat ze over je tong rollen. Doe je ogen dicht en zeg eerst ‘854 miljoen’, en dan ‘854 miljoen mensen’. Voel je het verschil?) ‘Goh, wat erg’, mijmeren we bij ons ontbijteitje, vooraleer we ons als lemmingen in de volgende file storten, daarbij zoveel mogelijk het eerste rijvak en zijn moordende vrachtwagens vermijdend. En d...