Voedselketen.
8 december 2007.
Creatievelingen bengelen niet zelden ergens onderaan de voedselketen. Dat is een vaststelling die zowat iedereen zal onderschrijven die zich professioneel aangesproken voelt door de nogal bloemschikkencursusachtige term ‘creatieveling’. Het zal niemand verwonderen dat dhr. en mevr. Piet Doorsnee & kinderen daar absoluut niet wakker van liggen, maar dat komt misschien nog sneller dan ze ‘soap’ kunnen zeggen. Want als de staking van de scenarioschrijvers in Amerika blijft duren en, wie weet, wereldwijd navolging krijgt, is het gedaan met cliffhangers en min of meer ingenieuze plotwendingen. Eeuwige herhalingen worden dan ieders deel, tot de dood door verveling erop volgt.
Ik geef je een symptomatisch bewijs van mijn openingsstatement: de onleesbaar geworden snelheid waarmee films en tv-series anno 2007 worden afgetiteld. Je kunt vrijwel alleen nog in slow-motion op dvd of via het internet achterhalen wie die snedige dialogen of majestueuze soundtrack heeft geschreven. Bij de commerciële tv getroost men zich zelfs niet eens de moeite meer om die voortjakkerende aftitelingen te laten rollen, want de adverteerder is baas en moet stante pede op zijn wenken worden bediend.
Ook bij de openbare omroepen – ik ben geen cultuursnob maar de BBC is hier naar goede traditie zowat de enige witte raaf- worden de trailers voor de programma’s van volgende week vandaag té belangrijk geacht om langer dan enkele seconden na een slotscène op de kijker te worden losgelaten. Wie een film nog even wil laten nazinderen, kan dus maar beter zijn afstandsbediening in de aanslag houden. Of de dvd kopen, of downloaden.
De alom verspreide illegale variant van dat laatste is nu net de kern van het probleem. Door de introductie van de nullen en de enen, die doos van Pandora waaruit het Ontembare Digitaal Monster ontsnapt is in het laatste decennium van de vorige eeuw, wordt het te verdelen audiovisuele koekje elke dag kleiner. In overeenstemming met de natuurwet van het recht van de sterkste, gaan executives en aandeelhouders in de eigen kudde op zoek naar de makkelijkste prooien om de geldhonger te stillen die deze schaarste veroorzaakt. De creatievelingen –niet zelden overwerkt en tegen deadlines vechtend, amper gesyndiceerd want vrijwel zonder uitzondering individualistisch ingesteld door de aard van hun job- beantwoorden perfect aan dit slachtofferprofiel.
Maar omdat trop altijd te veel is, hebben alvast de Amerikaanse scenaristen collectief de film-en tv-industrie de wacht aangezegd. Vertaald in mensentaal en iets dichter bij (t)huis: dat die dikbetaalde executives nu zelf maar eens de flutverhalen schrijven waarin Simonneke uitgebreid haar bleittalenten kan demonstreren (volgens ingewijden valt het tegenwoordig nogal mee met dat bleiten, maar goed, I made my point).
Er zijn een paar interessante signalen en evoluties te noteren waaruit stilaan de schoorvoetende erkenning van de omvang van het probleem moet blijken. In Frankrijk heeft de grote baas van Fnac, in opdracht van de regering en met steun van alle betrokken partijen, inclusief de internetproviders, een aantal maatregelen uitgewerkt om het illegaal downloaden van films en audio te stoppen. Het lijkt op het rijbewijs met punten: wie tegen de lamp loopt, wordt beboet; wie er blijft tegen lopen, verliest tijdelijk of zelfs permanent zijn internetaansluiting.
En onlangs verscheen een column in The New York Times van Jaron Lanier, een van de makers van Second Life, je weet wel, die gehypte virtuele wereld waar mensen met tijd op overschot zich een alter ego als verblindend mooie raketgeleerde met D-cup kunnen aanmeten, of whatever hun natte droom mag zijn. In zijn column sloeg Lanier publiekelijk mea culpa voor zijn vroegere standpunten pro piraterij op internet. Wat meer is: hij lanceerde een dringende oproep om de technologische kennis en macht die de ontwerpers hebben, te bundelen en aan te wenden voor het crëeren van een waterdicht betalend systeem, waarbij de schrijvers en muzikanten en filmers eindelijk eens die redelijke vergoedingen voor hun werken zouden ontvangen die hen al jaren door de neus geboord worden. Tja, geen betere boswachter dan een ex-stroper natuurlijk.
De vraag is of dit ook allemaal tot concrete resultaten zal leiden. Want ondertussen beschouwt iedereen internet als zijn privé eigendom en gratis speeltuin. Misschien is er wel een heel klein beetje veel oorlog nodig om die mentaliteit er voorgoed uit te krijgen.
Creatievelingen bengelen niet zelden ergens onderaan de voedselketen. Dat is een vaststelling die zowat iedereen zal onderschrijven die zich professioneel aangesproken voelt door de nogal bloemschikkencursusachtige term ‘creatieveling’. Het zal niemand verwonderen dat dhr. en mevr. Piet Doorsnee & kinderen daar absoluut niet wakker van liggen, maar dat komt misschien nog sneller dan ze ‘soap’ kunnen zeggen. Want als de staking van de scenarioschrijvers in Amerika blijft duren en, wie weet, wereldwijd navolging krijgt, is het gedaan met cliffhangers en min of meer ingenieuze plotwendingen. Eeuwige herhalingen worden dan ieders deel, tot de dood door verveling erop volgt.
Ik geef je een symptomatisch bewijs van mijn openingsstatement: de onleesbaar geworden snelheid waarmee films en tv-series anno 2007 worden afgetiteld. Je kunt vrijwel alleen nog in slow-motion op dvd of via het internet achterhalen wie die snedige dialogen of majestueuze soundtrack heeft geschreven. Bij de commerciële tv getroost men zich zelfs niet eens de moeite meer om die voortjakkerende aftitelingen te laten rollen, want de adverteerder is baas en moet stante pede op zijn wenken worden bediend.
Ook bij de openbare omroepen – ik ben geen cultuursnob maar de BBC is hier naar goede traditie zowat de enige witte raaf- worden de trailers voor de programma’s van volgende week vandaag té belangrijk geacht om langer dan enkele seconden na een slotscène op de kijker te worden losgelaten. Wie een film nog even wil laten nazinderen, kan dus maar beter zijn afstandsbediening in de aanslag houden. Of de dvd kopen, of downloaden.
De alom verspreide illegale variant van dat laatste is nu net de kern van het probleem. Door de introductie van de nullen en de enen, die doos van Pandora waaruit het Ontembare Digitaal Monster ontsnapt is in het laatste decennium van de vorige eeuw, wordt het te verdelen audiovisuele koekje elke dag kleiner. In overeenstemming met de natuurwet van het recht van de sterkste, gaan executives en aandeelhouders in de eigen kudde op zoek naar de makkelijkste prooien om de geldhonger te stillen die deze schaarste veroorzaakt. De creatievelingen –niet zelden overwerkt en tegen deadlines vechtend, amper gesyndiceerd want vrijwel zonder uitzondering individualistisch ingesteld door de aard van hun job- beantwoorden perfect aan dit slachtofferprofiel.
Maar omdat trop altijd te veel is, hebben alvast de Amerikaanse scenaristen collectief de film-en tv-industrie de wacht aangezegd. Vertaald in mensentaal en iets dichter bij (t)huis: dat die dikbetaalde executives nu zelf maar eens de flutverhalen schrijven waarin Simonneke uitgebreid haar bleittalenten kan demonstreren (volgens ingewijden valt het tegenwoordig nogal mee met dat bleiten, maar goed, I made my point).
Er zijn een paar interessante signalen en evoluties te noteren waaruit stilaan de schoorvoetende erkenning van de omvang van het probleem moet blijken. In Frankrijk heeft de grote baas van Fnac, in opdracht van de regering en met steun van alle betrokken partijen, inclusief de internetproviders, een aantal maatregelen uitgewerkt om het illegaal downloaden van films en audio te stoppen. Het lijkt op het rijbewijs met punten: wie tegen de lamp loopt, wordt beboet; wie er blijft tegen lopen, verliest tijdelijk of zelfs permanent zijn internetaansluiting.
En onlangs verscheen een column in The New York Times van Jaron Lanier, een van de makers van Second Life, je weet wel, die gehypte virtuele wereld waar mensen met tijd op overschot zich een alter ego als verblindend mooie raketgeleerde met D-cup kunnen aanmeten, of whatever hun natte droom mag zijn. In zijn column sloeg Lanier publiekelijk mea culpa voor zijn vroegere standpunten pro piraterij op internet. Wat meer is: hij lanceerde een dringende oproep om de technologische kennis en macht die de ontwerpers hebben, te bundelen en aan te wenden voor het crëeren van een waterdicht betalend systeem, waarbij de schrijvers en muzikanten en filmers eindelijk eens die redelijke vergoedingen voor hun werken zouden ontvangen die hen al jaren door de neus geboord worden. Tja, geen betere boswachter dan een ex-stroper natuurlijk.
De vraag is of dit ook allemaal tot concrete resultaten zal leiden. Want ondertussen beschouwt iedereen internet als zijn privé eigendom en gratis speeltuin. Misschien is er wel een heel klein beetje veel oorlog nodig om die mentaliteit er voorgoed uit te krijgen.