Viva Canvas!
15 december 2007.
Insinueren is hét post-moderne kunstje om op te vallen in de meute en tussen het overaanbod. Mocht het me dus louter om je aandacht te doen zijn, zou een titel als –voor de vuist weg- Leve coke van goede kwaliteit! ongetwijfeld meer je nieuwsgierigheid prikkelen. Maar als iedereen zo gaat doen, is er natuurlijk ook geen zak meer aan. Voorbeelden zat hiervan, waaraan ik de mij toebemeten ruimte niet wil opofferen. Liever kies ik er voor om ondubbelzinnig met de vlag te zwaaien die de lading dekt: Canvas bestaat tien jaar en heeft al die tijd met grote regelmaat mijn avonden en nachten gekleurd. Champagne en een redelijk onvoorwaardelijk driewerf hoera zijn op hun plaats.Wie zich daar niet kan in herkennen, haakt nu af en gebruikt zijn schaarse vrije tijd voor iets anders.
Enigzins mistroostig omschreef mijn zoon in een schoolopstel ooit mijn vrouw en mezelf als ‘Canvasouders’. Hij was toen een jaar of dertien en kinderen van die leeftijd vinden het allesbehalve keineig om thuis op een diëet van Nederland 3, BBC en bovenvermelde zender gezet te worden. Niet dat de andere kanalen taboe waren of zijn ten huize B., integendeel zelfs. Ik mag graag eens een traan wegpinken als modegoeroes Trinnie en Susannah erin slagen om een ongelukkige grijze mus, die ergens tussen vroegtijdige midlife en menopauze zichzelf kwijtgeraakt is, opnieuw te transformeren tot een zelfbewuste vrouw van de wereld. En een halfuurtje Allez Allez Zimbabwe houdt het geloof intact dat de vriendschap ooit van alle mensen broeders en zusters zal maken.
Maar mijn niet in te dammen gewoonte om met onverholen sarcasme alles af te branden wat qua plot een kwartuur op voorhand doorgetelefoneerd is, durfde wel eens wegen op de ongecompliceerde tv-pret van een dertienjarige. Ik kan het ook niet helpen, soms is mijn neiging om de baard van Sinterklaas af te rukken gewoonweg te groot. Zoonlief heeft er evenwel geen trauma’s aan overgehouden, en ik maak me sterk dat hij ondertussen kitsch van kunst kan onderscheiden zonder ook maar een seconde op het eerste neer te kijken.
Mij een avond lang aan hetzelfde station binden, dat was en is alleen Canvas gegeven. Ik ga hier geen opsomming geven van wat de zender maakt tot wat hij voor mij is. Alleen dit: wanneer ik in evenwichtige dosissen de beste humor, het dierenrijk in al zijn glorie, onderbouwde politieke duiding en een deftige film geserveerd krijg, kruip ik als een voldaan mens onder de wol. Eén die niet het gevoel heeft dat hij een avond stuurloos op de tv-golven rondgedobberd heeft om de tijd te doden (vreselijke uitdrukking is dat).
Eén quote over Canvas in al die jaren is me bijgebleven: "Het is een goede zender maar ze zouden ook wel eens iets rond de Tweede Wereldoorlog mogen doen". Ik meen me te herinneren dat dit van Jean Blaute komt, maar het kan ook der alte Mortier geweest zijn. Een oneliner als een cartoon van Zak, en lachen natuurlijk! Want Canvas moet ongetwijfeld de wereldrecordhouder ‘uitzendtijd gewijd aan WO2’ zijn. Hier thuis noemen we de zender al jaren gemakshalve ‘Dolf’. But guess what? I loved every second of it! Het is de eerste oorlog die zo uitvoerig gedocumenteerd is, en het zal wellicht ook de enige blijven als het van de censuur en de generaals met hun hedendaags Star Wars-arsenaal afhangt. Met een diepe fascinatie heb ik elk beeld opgezogen, elke strategische blunder zich zien ontplooien. Me bewust geworden dat het kapitalisme, ondanks zijn onmiskenbare positieve aspecten aangaande onze welvaart die we zo graag als voor eeuwig verworven beschouwen, ook altijd het zaad van de oorlog in zich draagt. What goes up, must come down.
Het is natuurlijk niet al wierook en mirre. Ik kan me wel eens storen aan tendentieuze vragen van journalisten, waarin hun eigen politieke overtuiging te sterk doorklinkt. De laatste tijd zijn er te veel herhalingen van trailers voor andere programma’s. Vaste muziek- en boekenprogramma’s laten op zich wachten. En wellicht is een apart net voor Sporza de enige manier om op termijn een sportstaatsgreep op Canvas te verijdelen.
Maar het zal je niet ontgaan zijn dat ik mijn persoonlijke appreciatie niet onder stoelen of banken steek. De recente opvallende remonte van de Nederlandse televisie, na jarenlang slabakken, is ongetwijfeld mee geïnspireerd door het tweede VRT-net. Het is nu kwestie van met voorsprong op koers te blijven, en al te primair denkende marketeers buiten de deur te houden. Maar op tien jaar onversneden Canvas-kwaliteit mag en moet er eerst getoost worden!
Insinueren is hét post-moderne kunstje om op te vallen in de meute en tussen het overaanbod. Mocht het me dus louter om je aandacht te doen zijn, zou een titel als –voor de vuist weg- Leve coke van goede kwaliteit! ongetwijfeld meer je nieuwsgierigheid prikkelen. Maar als iedereen zo gaat doen, is er natuurlijk ook geen zak meer aan. Voorbeelden zat hiervan, waaraan ik de mij toebemeten ruimte niet wil opofferen. Liever kies ik er voor om ondubbelzinnig met de vlag te zwaaien die de lading dekt: Canvas bestaat tien jaar en heeft al die tijd met grote regelmaat mijn avonden en nachten gekleurd. Champagne en een redelijk onvoorwaardelijk driewerf hoera zijn op hun plaats.Wie zich daar niet kan in herkennen, haakt nu af en gebruikt zijn schaarse vrije tijd voor iets anders.
Enigzins mistroostig omschreef mijn zoon in een schoolopstel ooit mijn vrouw en mezelf als ‘Canvasouders’. Hij was toen een jaar of dertien en kinderen van die leeftijd vinden het allesbehalve keineig om thuis op een diëet van Nederland 3, BBC en bovenvermelde zender gezet te worden. Niet dat de andere kanalen taboe waren of zijn ten huize B., integendeel zelfs. Ik mag graag eens een traan wegpinken als modegoeroes Trinnie en Susannah erin slagen om een ongelukkige grijze mus, die ergens tussen vroegtijdige midlife en menopauze zichzelf kwijtgeraakt is, opnieuw te transformeren tot een zelfbewuste vrouw van de wereld. En een halfuurtje Allez Allez Zimbabwe houdt het geloof intact dat de vriendschap ooit van alle mensen broeders en zusters zal maken.
Maar mijn niet in te dammen gewoonte om met onverholen sarcasme alles af te branden wat qua plot een kwartuur op voorhand doorgetelefoneerd is, durfde wel eens wegen op de ongecompliceerde tv-pret van een dertienjarige. Ik kan het ook niet helpen, soms is mijn neiging om de baard van Sinterklaas af te rukken gewoonweg te groot. Zoonlief heeft er evenwel geen trauma’s aan overgehouden, en ik maak me sterk dat hij ondertussen kitsch van kunst kan onderscheiden zonder ook maar een seconde op het eerste neer te kijken.
Mij een avond lang aan hetzelfde station binden, dat was en is alleen Canvas gegeven. Ik ga hier geen opsomming geven van wat de zender maakt tot wat hij voor mij is. Alleen dit: wanneer ik in evenwichtige dosissen de beste humor, het dierenrijk in al zijn glorie, onderbouwde politieke duiding en een deftige film geserveerd krijg, kruip ik als een voldaan mens onder de wol. Eén die niet het gevoel heeft dat hij een avond stuurloos op de tv-golven rondgedobberd heeft om de tijd te doden (vreselijke uitdrukking is dat).
Eén quote over Canvas in al die jaren is me bijgebleven: "Het is een goede zender maar ze zouden ook wel eens iets rond de Tweede Wereldoorlog mogen doen". Ik meen me te herinneren dat dit van Jean Blaute komt, maar het kan ook der alte Mortier geweest zijn. Een oneliner als een cartoon van Zak, en lachen natuurlijk! Want Canvas moet ongetwijfeld de wereldrecordhouder ‘uitzendtijd gewijd aan WO2’ zijn. Hier thuis noemen we de zender al jaren gemakshalve ‘Dolf’. But guess what? I loved every second of it! Het is de eerste oorlog die zo uitvoerig gedocumenteerd is, en het zal wellicht ook de enige blijven als het van de censuur en de generaals met hun hedendaags Star Wars-arsenaal afhangt. Met een diepe fascinatie heb ik elk beeld opgezogen, elke strategische blunder zich zien ontplooien. Me bewust geworden dat het kapitalisme, ondanks zijn onmiskenbare positieve aspecten aangaande onze welvaart die we zo graag als voor eeuwig verworven beschouwen, ook altijd het zaad van de oorlog in zich draagt. What goes up, must come down.
Het is natuurlijk niet al wierook en mirre. Ik kan me wel eens storen aan tendentieuze vragen van journalisten, waarin hun eigen politieke overtuiging te sterk doorklinkt. De laatste tijd zijn er te veel herhalingen van trailers voor andere programma’s. Vaste muziek- en boekenprogramma’s laten op zich wachten. En wellicht is een apart net voor Sporza de enige manier om op termijn een sportstaatsgreep op Canvas te verijdelen.
Maar het zal je niet ontgaan zijn dat ik mijn persoonlijke appreciatie niet onder stoelen of banken steek. De recente opvallende remonte van de Nederlandse televisie, na jarenlang slabakken, is ongetwijfeld mee geïnspireerd door het tweede VRT-net. Het is nu kwestie van met voorsprong op koers te blijven, en al te primair denkende marketeers buiten de deur te houden. Maar op tien jaar onversneden Canvas-kwaliteit mag en moet er eerst getoost worden!